برای همیشه...
نمی دونم چی شد که مثل تمام تصمیمات زندگیم یک تصمیم یک باره ای گرفتم و می خوام دیگه آپ نکنم ...
و شایدم یه روزی برگشتم...
و تا اون روز خداحافظ همه دوستان و آرزوي سلامتي براي شما ...
خداحافظ ...
اولین مد قنداق است
و آخرین مد
کفن است ...
در یک اقلیم دو پادشاه نگنجد ...
در یک دل دو معشوق نشاید ...
دل یا جای خداست یا جای دنیا ...
یا باید خدا را فروخت و یا دنیا را ...
داشتن خدا و دنیا شاید محال باشد اما خدا و عشق ...
و شیطان و هوس تنها پادشاهانی هستند که می توانند در یک سرزمین فرمانروایی کنند ...
****************************************************************
امسال را با نام و یاد خدا و در جوار مقدس حضرت محمد بن موسی بن جعفر .ع. (سبزقبا)
برادر امام رضا(ع) شروع کردم و با نام و یاد خدا به پایان می رسانم ...
می خواستم سال تحویل امسال کنار امام غریب باشم اما قسمت نبود و دوباره چون چند سال گذشته در حین پابوسی و زیارت برادر بزرگوارش خواهم بود در هنگام تحویل سال نو ...
سال پر از فراز و نشیب برایم بود اما با همه تلخی های فراوانی که داشت به پایان رسید و یا بهتر است بگویم به پایان می رسد و سالی دیگر هم گذشت و معلوم نیست عید دیگر هم باشیم یا نه و البته این مهم نیست مهم این است که نامت همیشه بماند نه این جسم خاکی که باید به خاک برود ...
تجربه های خوبی کسب کردم هر چند به قول یکی از دوستان کسب تجربه همیشه همراه هزینه است اما من از پرداخت این هزینه ها خیلی خوشحالم ...
امیدوارم عمری باقی باشد تا بار دیگر بتوانم در خدمت دوستان باشم...
پیشاپیش سال نو مبارک و با آرزوی زندگی سبز و خرمی برای همه ...
تو شب تولدت قلبمو هدیه ات می کنم
واسه آرامش تو به دوریت عادت می کنم
یه سبد رازقی از دشت جنون باز میارم
توی گلدون دو دستت دونه دونه می کارم
واسه تو لباسی از عشق و محبت می دوزم
روی جاده دلم جای پاهاتو می بوسم
یه سرود ناب ناب برای اسمت می سازم
تموم دار و ندارمو به چشمت می بازم
برای اومدنت جاده رو جارو می کنم
روی بال باد تو دشتا عطرتو بو می کنم
برای عبورت از من با تنم یه پل می سازم
من می شم راز نهفته ، تو می شی کلید رازم
تقدیم به s هديه ناقابل روز تولدت - اول اسفندماه
( شعر از : امير منصوري )
شاگرد از استادش پرسید: عشق چیست؟
استاد در جواب گفت:به گندم زار برو و پر خوشه ترین شاخه را بیاور. اما هنگام عبور از گندم زار به یاد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچینی. شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت. استاد پرسید: چه اوردی؟ و شاگرد با حسرت جواب داد: هیچ! هر چه جلوتر میرفتم خوشه های پر پشت تری می دیدم و به امید پیدا کردن پر پشت ترین تا انتهای گندم زار رفتم. استاد گفت: عشق یعنی همین!شاگرد پرسید: پس ازدواج چیست؟
استاد گفت: به جنگل برو و بلند ترین درخت را بیاور. اما به خاطر داشته باش که باز هم نمی تونی به عقب برگردی!! شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت. استاد از او ماجرا را پرسید و شاگرد در جواب گفت: به جنگل رفتم و اولین درخت بلندی را که دیدم انتخاب کردم. به سبب انکه ترسیدم اگر جلو بروم باز هم دست خالی برگردم. استاد گفت: ازدواج یعنی همین!
تعطیلات نوروز سال ۸۵ بود که با نشریه امتداد آشنا شدم
البته توسط یکی از دوستان که به زیارت مناطق جنگی جنوب رفته بود
نشریه امتداد (ماهنامه راهیان نور،فرهنگ ، هنر و ادبیات مقاومت ) یک نشریه کامل و زیباست البته برای کسانی که دوست دارند بدانند در ۸ سال جنگ تحمیلی چه گذشت ...
من یک اشتراک ۴ ساله دارم که تقریبا ۲۰ ماه از آن سپری شده است .
به دوستانی که دوست دارند مطالب ، خاطرات و از جان گذشتگی های دفاع مقدسیها را بخوانند پیشنهاد می کنم یا از وبلاگ ( وب گاه ) نشریه دیدن کنند یا مشترک دریافت نشریه شوند ...
آدرس اینترنتی : http://www.emtedad.ir/
پست الکترونیکی: info@emtedad.ir
آدرس پستی : قم - صندوق پستی ۹۵۸-۳۷۱۸۵
تلفن امور مشترکین ۲۹۰۹۶۴۰ ۰۲۵۱
نیکوس کازانتزاکیس ( نویسنده یونانی ) تعریف می کند در کودکی ، پیله کرم ابریشمی را
روی درختی می یابد ، درست زمانی که پروانه خود را آماده می کند تا از پیله خارج ب
شود . کمی منتظر می ماند ، اما سر انجام - چون خروج پروانه طول می کشد - تصمیم می
گیرد به این فرایند شتاب ببخشد .
با حرارت دهانش پیله را گرم می کند ، اما بالهایش هنوز بسته اند و کمی بعد ، می میرد .
کازانتزاکیس می گوید : بلوغی صبورانه با یاری خورشید لازم بود ، اما من انتظار کشیدن
نمی دانستم . آن جنازه کوچک ، تا به امروز ، یکی از سنگین ترین بارها بر روی وجدانم
بوده . اما همان جنازه باعث شد بفهمم که فقط یک گناه کبیره حقیقی وجود دارد :
فشار آوردن بر قوانین بزرگ کیهان .
بردباری لازم است ،
نیز انتظار زمان موعود را کشیدن
و با اعتماد راهی را دنبال کردن که خداوند برای زندگی ما برگزیده است ...
کربلا کعبه عشقه
کربلا قلب زمینه
آرزومون دیدنه
گلدسته های نازنینه
...
کربلا قشنگ ترین شهر خدا ما که ندیدیم فقط شنیدیم حسرت کشیدیم
هر چی عشقه آخرش توی کربلاست ما که ندیدیم فقط شنیدیم حسرت کشیدیم
ما شناسنامه هامون صادره از کربلاست
نقشه کربلا نقش رو قلب ماست
نقش مهر یا حسین روی پیشونیمونه
چهل سال از غروب خورشيد پهلوان جاودانه ايران زمين ، ديار دليران گذشت ....
خورشيد عمرش غروب كرده اما خورشيد مرامش چه ؟؟؟
يادش گرامي و منشش پر رهرو ...
براي شادي روحش بخوان فاتحه اي بعد از قرائت صلوات ...
این یک دلتنگ نامه است تقدیم به فرشته نجات زندگیم
اویی که در سخت ترین و تاریک ترین لحظات زندگیم کنارم بود و آخر هم با یک خداحافظی ساده و چند قطره اشک رفت ...
البته وقتی رفت که شب تمام شده بود و خورشید امید طلوعی دوباره داشت ...
نمی دانم شاید واقعا آدم نبود بلکه فرشته بود ...
ولی هر چه بود که زندگی مرا نجات داد
ولی افسوس که دیر با او آشنا شدم و زود رفت ...
چند روز پیش تماس گرفت و گفت که اگه خدا بخواهد ماه آینده مشرف میشود خدمت امام حسین (ع)
گفت اونجا هم دعات می کنم ...
البته خدا کنه یادش نره من ازش چی خواستم ...
من ره به خلوت عشق هرگز نبرده بودم
پیدا نمی شدی تو شاید که مرده بودم
الان قرآن کوچکی که تو بهم دادی تا به قول خودت همیشه در پناه اون و صاحب اون باشم کنارمه و همیشه آیاتی از اون می خونم ...
ازت ممنونم که منو به قرآن نزدیکتر کردی ...
ازت ممنونم که منو به زندگی برگردوندی ...
ازت ممنونم که بهترین مشاوره های عمرم را به من دادی ...
و ممنونم به خاطر عمرت که صرف کمک به من کردی ...
به یاد اون روزها و اون خاطره ها و اون حرفهای قشنگت که منو آروم می کرد تفالی به دیوان حافظ زدم (به خاطر اعتقاد و اعتمادی که هر دومون به خواجه داریم )
مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم
هواداری کویش را چو جان خویشتن دارم
صفای خلوت خاطر از آن شمع چو گل جویم
فروغ چشم و نور از آن ماه ختن دارم ...
هر جا هستی در پناه مولا و معبود مولا سلامت و کامیاب باشی و بدان که من تا ابد منتظر بازگشتت هستم ... تا آخرین لحظه و آخرین نفس ... نه ، نه تا آخرین لحظه دفن در خاک سرد و قبر تاریک ...
يا مولا چگونه شد كه هزاران هزار گوش و چشم نشنيدند و نديدند كه تو جانشين بر حق محمد رسول الله (ص) هستي ؟
يا مولا چگونه همانها با ابوبكر و عثمان و عمر بيعت كردند و ۲۵ سال تو را
خانه نشين كردند ؟
و چندين چگونه و چراي ديگر كه در ذهنم نقش بسته است ...
عيد سعيد غدير بر تمامي عاشقان امامت و ولايت مبارك باد ...
شمعي تو اي جانانه و پروانه من
ديوانه ي ، ديوانه ي ، ديوانه ام من
تو
گل زيباي مني
بت رعناي مني
شمع شبهاي من
و
نقش غمهاي مني ...
صدايت را شنيدم اي گل دير آشناي من
دلم در سينه لرزيد اي نگار بي وفاي من
گل بي خار مني
دل و دلدار مني
يار غمخوار مني
سر افكار من
و
يار من ، يار من و يار مني ...
اي وفاي من ، اي صفاي من ، مه لقاي من
رفتي كجا اي نگارم كه بيقرارم
نو گل زيباي چمن
بيا دوباره سوي من
ديوانه ، ديوانه ، ديوانه ام كن
تويي تو شمع انجمن
شعله به جان من بزن
پروانه ، پروانه ، پروانه ام كن
اي نگار من ، در ره عشق تو
رسوا منم
تنها منم
غريب منم
دلدار منم
مجنون منم
اي نگار زيباي من
ديوانه
ديوانه
ديوانه منم ...
من سکوت را دوست دارم به خاطر ابهت بی پایانش ...
فریاد را می پرستم به خاطر انتقام گمگشته در عصیانش ...
فردا را دوست دارم بخاطر غلبه بر فلک کجمدار ...
پاییز را می پرستم بخاطر عدم احتیاج ، عدم اعتنایش به بهار ...
آفتاب را دوست دارم به خاطر وسعت روحش ، که شب ناپدید می شود تا ماه فراموش کند حقیقت تلخی را که از او نور می گیرد ...
زندگی ایده ال من است و من آن را مقدس می شمرم ، به خاطر اینکه روزی هزار بار نابودش می کنند اما هرگز نمی میرد ...
و تو را دوست دارم بخاطر قلب پاکت ، چشمان مثال ستاره ات و کلام دلربایت و بخاطر آنکه ما خوبی و خوبی و خوبی می گوییمش ...
و این نامه را به تو می نویسم تویی که از من دوری و بی خبر یا کم خبر از من ، بی تفاوت یا کم تفاوت به من ، شاید هم برای خود من ...
شاید بتوانم تو را با زبان گلهایی که علیرغم یورش خزان هرگز پژمرده نمی شوند و قلوبی که پاره می شوند ، صد پاره می شوند ، آواره می شوند ولی هرگز بی چاره نمی شوند و هرگز نمی میرند ... آشنا کنم ...
به خاطر تو خورشید را خواهم سوزاند 
علی
