برای حامد ، دیوونه من

«هفت بار روح خویش را تحقیر کردم:

  نخستین بار هنگامی بود که برای رسیدن به بلندمرتبگی، خود را فروتن نشان می‌داد.

  دومین بار آن هنگام که در مقابل فلج‌ها می‌لنگید.

  سومین بار آن زمان که در انتخاب خویش بین آسان و سخت، آسان را

  چهارمین بار وقتی‌که مرتکب گناهی شد و به خویشتن تسلی داد که دیگران هم گناه می‌کنند.

  پنجمین بار آنگاه‌که به علت ضعف و ناتوانی از کاری سر باززد و صبر را حمل بر قدرت وتوانی اش دانست.

  ششمین بار زمانی‌که چهره‌ای زشت را تحقیر کرد در حالی که نمی‌دانست آن چهره، یکی از نقاب‌های خود اوست.

و

  هفتمین‌بار وقتی که زبان به مدح و ستایش گشود و انگاشت که فضیلت است.»