برای حامد ، دیوونه من

شب است و همه جا غرق در سیاهی

سکوت وحشت زایی حکم فرماست

نه راهی و نه کوره راهی

نه نوری و نه کورسویی

سر گردانی

آشفتگی و بی قراری

قدم های لرزان

ترس از قدم بعد

فریاد و تمنای خدا

ستاره ای در دور دست رخ می نماید

امیدها زنده می گردد

صدایی مرا می خواند

مسیر حرکتم را یافتم

نه ! نه !

 گم گشته ام را یافتم ...