این یک دلتنگ نامه است تقدیم به فرشته نجات زندگیم
اویی که در سخت ترین و تاریک ترین لحظات زندگیم کنارم بود و آخر هم با یک خداحافظی ساده و چند قطره اشک رفت ...
البته وقتی رفت که شب تمام شده بود و خورشید امید طلوعی دوباره داشت ...
نمی دانم شاید واقعا آدم نبود بلکه فرشته بود ...
ولی هر چه بود که زندگی مرا نجات داد
ولی افسوس که دیر با او آشنا شدم و زود رفت ...
چند روز پیش تماس گرفت و گفت که اگه خدا بخواهد ماه آینده مشرف میشود خدمت امام حسین (ع)
گفت اونجا هم دعات می کنم ...
البته خدا کنه یادش نره من ازش چی خواستم ...
من ره به خلوت عشق هرگز نبرده بودم
پیدا نمی شدی تو شاید که مرده بودم
الان قرآن کوچکی که تو بهم دادی تا به قول خودت همیشه در پناه اون و صاحب اون باشم کنارمه و همیشه آیاتی از اون می خونم ...
ازت ممنونم که منو به قرآن نزدیکتر کردی ...
ازت ممنونم که منو به زندگی برگردوندی ...
ازت ممنونم که بهترین مشاوره های عمرم را به من دادی ...
و ممنونم به خاطر عمرت که صرف کمک به من کردی ...
به یاد اون روزها و اون خاطره ها و اون حرفهای قشنگت که منو آروم می کرد تفالی به دیوان حافظ زدم (به خاطر اعتقاد و اعتمادی که هر دومون به خواجه داریم )
مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم
هواداری کویش را چو جان خویشتن دارم
صفای خلوت خاطر از آن شمع چو گل جویم
فروغ چشم و نور از آن ماه ختن دارم ...
هر جا هستی در پناه مولا و معبود مولا سلامت و کامیاب باشی و بدان که من تا ابد منتظر بازگشتت هستم ... تا آخرین لحظه و آخرین نفس ... نه ، نه تا آخرین لحظه دفن در خاک سرد و قبر تاریک ...
