هیچ وقت فکرش را نمی کردم که روزی زیر تابوت بهترین و عزیزترین دوستم بایستم ولی ایستادم ...
هیچ وقت فکرش را نمی کردم جلوی جنازه مهدی عزیزم بایستم و نماز میت بخوانم ولی خواندم ...
هیچ وقت فکرش را نمیکردم که برای مراسم عزیزترینم به مسجد بروم ولی رفتم ...
هیچ وقت به خودم اجازه نمی دادم فکر کنم روزی در عزای مهدی سیاهپوش می شوم اما شدم ...
مهدی جان بی تو اشک و غم و حسرت مهمان من اند ...
تازه ۱۳ روز بود که ۲۷ سالش تمام شده بود . و تازه ۴۵ روز دیگه دخترش پریا ۲ ساله می شود . جمعه اول خرداد ۸۸ نزدیک ظهر بود . وسایلش را به خانه ای که تازه با کلی زحمت ساخته بود برده بود . قرار بود برق منزلش را وصل کند و عصر بعد از شستن منزل یه آنجا نقل مکان کند . نا وارد نبود حدود ۶ سالی می شد که کارش نصب شبکه و خطوط برق بود تازه آن هم برای شرکت برق . اما کسی بالاخره درست نفهمید که چطور با اینکه دستکش دستش بود دچار برق گرفتگی شد و بعد از برق گرفتگی از تیر برق ۵ تا ۶ متری به پایین پرت شد . یک ساعتی هنوز در قید حیات بود اما تلاش کادر پزشکی بیمارستان هم جواب نداد و مهدی عزیز ما پاک پرواز کرد و همه را داغدار کرد ...
فکر اینکه دیگر چشمان نازنینت را نمی بینم و صدای مهربانت را نمی شنوم دیوانه ام می کند . اما چه کنم تقدیرت این بود و هیچ کس را یارای جنگیدن با تقدیر نیست .
مهدی جان مطمئن باش نه داغت کهنه می شود و نه یادت کم رنگ و بدان آنقدر جذبه داشتی که هر کس یکبار تو را دیده در فراقت اشک ریخت ...
نمی توانم فراموش کنم سفرهای سالهای گذشته مان را : یادت میاد کرمانشاه - همدان - غار علی صدر چقدر توی بیستون به شیرین و فرهاد گیر دادی و ما می خندیدیم شمال ماسوله را یادته وای می گفتی چه لذتی داره رانندگی توی جاده اش - وای بازیمان کنار دریای خزر - تصادفمان توی کرمانشاه و تصادفی که نزدیک بود توی منجیل بکنیم و به خیر گذشت و ای کاش نمی گذشت و با هم می رفتیم و اما امام رضا ظرف شستن دو تاییمون یادته هنوز فیلمشو دارم می گفتی اگه بلوتوثش پخش بشه آبرومون میره یادم رفت سه راهی قزوین یادته وقتی از همدان می رفتیم رشت من گفتم نمیام قزوین ...کلی خندیدیم و بعد از یه چایی داغ رفتیم سمت شمال . زیارت اما رضا یادته قربونش برم چقدر حال داد روزی که بر می گشتیم گفتی کاش قسمتمون بشه با هم دوباره بیایم زیارت ولی فقط در حد آرزو ماند . برگشتنی شب اول گرمسار بودیم و شب دوم قم و مسجد مقدس جمکران و جمله معروفت راجع به مسجد مقدس جمکران نه بی خیال نمیگم بین خودمون میمونه داداش گلم . تازه خیلی چیزای دیگه هم هست گم شدن کت و شلوارت توی قوچان - خانوم سرخی همون پیره زنه که توی چالوس ویلاشو اجاره کردیم چقدر سر به سرش گذاشتیم - تا ۲ ساعت رانندگی می کردی می گفتی علی بیا تو بشین من دیگه میرم بخوابم - کارت سوخت علیرضا که خالیش کردیم و........ تا صبح بنویسم خاطراتت تموم نمیشه تازه همه اینها یک طرف فوتبالی که با هم می رفتیم هم یک طرف بیشتر وقتها یا من دنبالت میومدم یا تو دنبال من . تا با هم بودیم که هر دومون می گفتیم بازی رو من از جناح خودم می چرخونم وقتی روبروی هم می افتادیم هم کری داشتیم که کی می تونه کیو دریبل بده و تیم کی بیشتر می بره . یادته بهم می گفتی فامیلیتو عوض کن و هم فامیل من بذار من بهت می گفتم چشم .همه باورشان شده بود که مهدی و علی داداشن و البته که بودیم . دوستی ما ۳ سالی طول کشید ولی ۳۰ سال باهات خاطره دارم .
مهدی عزیزم به خدا خیلی دلم برات تنگ شده نه سر قبرت اومدن آرومم می کنه و نه اشکهام فقط چون میدونم توی خونه ابدیت آروم میگیری و اونقدری برای خودت توشه ذخیره کردی که آخرتت بهتر از دنیات باشه کمی آرامش می یابم .
اما چیزی که همه را ناراحت می کند پریای کوچک و همسر داغدارت است با اینکه همه دیگر هوایشان را دارند اما آنها و ما برای همیشه از مهربانی های تو محروم شدیم ...
خدا روحت را قرین رحمت کند و با بهشتیان همنشین . به حق آبرویی که خریدی از بندگان خدا و نیایشی که با خدا کردی و شب زنده داری که خود شاهدش بودم در کنار مرقد مطهر اما رضا (ع).
و اما حکمت باد رقصاندن برگها نیست امتحان ریشه هاست . برای ما که خیلی امتحان سختی است . نمی دانم می توانیم دوام بیاریم یا نه ؟
